Otis is aan het einde van deze maand al weer 2,5 jaar oud! Ongelooflijk, waar blijft de tijd. Yep, alle clichés zijn waar ;-). Otis heeft de eerste twee jaar van zijn leven borstvoeding gedronken. Dit had ik een paar jaar geleden niet gedacht. Wij zijn geen zweverige types en nee ik behoor niet tot de borstvoedingsmaffia. Het klinkt een beetje zijig maar iemand zei eens tegen mij dat de beste voeding  is welke met liefde wordt gegeven. En daar ben ik het eigenlijk wel mee eens. En of dat dan borstvoeding of flesvoeding is: het is een persoonlijke keuze en er is geen goed of fout. Wel heb ik zelf altijd graag borstvoeding willen geven; dat leek me mooi en bijzonder. En natuurlijk. En zo heb ik het ook ervaren. Maar eerlijk is eerlijk: ik zag het mezelf niet jarenlang doen.

Toen Floortje werd geboren, ging ik er met volle moed voor. Dat klusje zou ik wel even klaren. Ik had alle hulpmiddelen al in huis gehaald (tot aan de kolf, speciale zalf en tepelhoedjes toe) en zelfs een borstvoedingscursus gevolgd. Je bent een controlfreak of niet, haha… Maar helaas viel dit niet te ‘controleren’ zoals ik had gehoopt. Floortje werd na een loodzware bevalling geboren met een spoedkeizersnede en mijn lijf wist niet wat het moest doen. Ik was onzeker en de tegenstrijdige adviezen in het ziekenhuis hielpen ook niet echt. Ik verliet het ziekenhuis vier dagen later met tepelkloven en een baby die verkeerd had leren aanhappen. Toch is het me mede dankzij de lieve kraamhulp die we thuis kregen – letterlijk met bloed, zweet en tranen – gelukt om borstvoeding te geven. Wel in combinatie met bijvoeding, want Floortje was een grote baby die altijd honger had en hoeveel ik ook aanlegde en kolfde, mijn lichaam maakte niet genoeg voeding aan. Na drie maanden begon ik weer te werken en was de pret gedaan. Mijn lijf pikte het kolven niet en de voeding nam in rap tempo af. 3,5 maand na de geboorte van Floortje was de voeding zo goed als weg. Het was goed zo, dan maar aan de fles. En dat ging prima. Floortje blij, mama blij.

Bij Willemijn was ik bijna drie jaar ouder en stond ik een stuk steviger in mijn schoenen. Hoewel ook Willemijn via een (geplande) keizersnede is geboren, wist mijn lijf deze keer wel wat te doen. De voeding liep vanaf het begin voorspoedig, ik was zelf veel relaxter en heb Willemijn 9 maanden lang met veel plezier gevoed. Na 6 maanden was mijn (verlengd) verlof over en ging ik weer aan de slag. Maar net als bij Floortje tolereerde mijn lijf het kolven niet en nam de voeding snel af. Ik was inmiddels iets minder gaan werken en op de dagen dat ik niet werkte, probeerde ik Willemijn extra aan te leggen om de voeding weer op peil te brengen. Maar dat liep niet lekker en toen zij 9 maanden oud was, stelde de hoeveelheid voeding ook maar weinig meer voor. En gingen we over op flesvoeding. Wederom prima!

Toen Otis (weer met een geplande keizersnede) geboren werd, was ik inmiddels gestopt met werken. And that did the trick. Voor mij althans. Want nu kwam er niet dat moment van overgaan op kolven. En dus ging mijn lijf door met produceren. Zo kon het zomaar gebeuren dat ik me twee jaar na de geboorte van Otis afvroeg hoe ik in vredesnaam moest stoppen met borstvoeding. Want hoewel ik voelde dat de tijd rijp was om te stoppen (het was goed zo, mijn kind was groot en sterk ik wilde heel graag mijn lijf weer voor mezelf) had Otis iets anders in gedachten. Blijven drinken bij mama. Nog zeker vier keer per dag (voor en na het slapen). Hoe ging ik dat stoppen voor elkaar krijgen?

Wonder boven wonder is het binnen twee weken gelukt. Afleiding was hier het toverwoord. Ik heb het drinkmoment voor het middagslaapje vervangen door iets anders te drinken en door samen een boekje te lezen. Een nieuw ritueeltje te bedenken dus. Otis sputterde een klein beetje tegen maar ging toch lekker slapen. En na drie middagen vroeg hij ook ‘s avonds niet meer om de borst voor het slapen gaan. Weer een paar dagen later was ook de ochtendvoeding eraf. Daar had ik me nou zo druk om gemaakt…

Dat ‘iets anders drinken’ was trouwens nog wel een dingetje. De meiden hebben hier na de reguliere flesvoeding peutermelk gedronken tot ze een jaar of drie waren. Dat wilden wij ook graag voor Otis. Natuurlijk eten kindjes van twee al lekker met de pot mee maar in peutermelk zitten allerlei (extra) bouwstoffen – en dat vinden wij een fijn idee. Maar Otis was natuurlijk geen flesvoeding gewend, hij wist zelfs niet eens wat een flesje was. En de smaak van peutermelk was volledig anders dan hij gewend was. Welke peutermelk ik ook probeerde, hij liet ze allemaal met een vies gezicht links liggen. Totdat ik de peutermelk van Neolac ontdekte. Of eigenlijk Otis, want deze peutermelk lust hij wél.

En het is alsof dat zo heeft moeten zijn. Ik ben fervent voorstander van de ontwikkeling van biologische producten. Met name waar het gaat om diervriendelijkheid. Wij eten niet iedere dag vlees en als we het eten, is het altijd biologisch. Ik vind het belangrijk om aan onze kinderen mee te geven dat we goed moeten zijn voor onze aarde en lief moeten zijn voor de dieren. Hoe logisch was daarom de keuze voor een biologische vervolgstap voor Otis na de borstvoeding – en hoe fijn dat hij die hij ook nog eens lekker vindt!

Tot zover mijn borstvoedingsverhaal. Ik ben heel nieuwsgierig naar het jouwe! Wil je erover vertellen? Laat dan een reactie achter onder deze blog of stuur me een DM via Instagram: http://www.instagram.com/otis_oh